هنوز میتپم برای تک تک تپش های قلبت

                                          هنوز هامون تو در میان ما معشوق است

                    امٌا و امٌا تو به آسودگی خیال

                                                به طراوت باران

                                                          رو به سوی خانه ی سبز خود کردی...

Last tango in paris را باید چند بار ببینید . فیلم حتمآ بدون مارلون براندو ی کبیر آخرین تانگو نمی شد . یک فیلم تقریبآ قدیمی از برتولوچی با بازی براندو، محشر است. فیلم آخرین تانگو در پاریس داستان زندگی مرد پا به سن گذاشته ای که در یک  آپارتمان با دختر جوانی رابطه جنسی برقرار می کنند . همین یک خط داستان دو ساعته ی فیلم هست . بقیه را خودتان ببینید . صحنه ی آخر فیلم حتمآ غافلگیر خواهید شد . زمان ساخت فیلم هم به گمانم یکی-دو سال قبل از ساخت قسمت اول پدر خوانده و بازی براندو در نقش دون ویتو کورلئونه باید باشد . فیلم شاهکاری هست حتمآ ببینید. 

فیلم مثل دیگر فیلم سیدنی لومت ، سرپیکو ،  فیلمی است که حول یک فرد می گردد فردی که با سیستم در جدال است .  سیستمی که قدرتمند غالب و بی رحم است و قهرمان فردی  است که تفاوتهای آشکاری با اطراف دارد فردی که در برابر سیستم عصیان می کند و کلیت تحمیل شده را به چالش می کشد .  هر چند که سیستم پیروز ماجراست اما قهرمان به تنهایی آن را به سخره  می گیرد .

نکته دیگری که در فیلم به نمایش در می آید رفتار جماعت عوام الناس است که به صورت موجوداتی مسخ شده ،تحت کنترل هستند موجوداتی رام و اهلی که هر کجا که برانندشان می روند و هرچند گله ای از گوسفندان ممکن است اتفاقی به این سو وشاید گله ای دیگر  هم به آن سو متمایل شوند ، آنچه در باره آنها هویداست اینست که تفکراتشان از نحوه بر آورد احتیاجاتشان فراتر نمی رود و واکنش آنها به وقایع بسیار کیلویی صورت می گیرد ،  از یکسو تشویق و از سوی دیگر تحدید و ناسزا .

                                به نام خدایی که من آفریدمش!!!                          

خدایی نه دیگر از رطب                                             

                   خدایی نه دیگر از اجداد جد پرست 

                                            خدایی به وسعت خود خدا...

                                       *************

                                    پاکیزه نامش گرامی باد

                                             دوست دارم

اینجا من در خلاء یک عشق

                                      دست میسایم به سایه ها به امید دیدن کرم ابریشم   

                                                     ***            

                        نیست هیجانی در روح           

                                        نیست دیگر در دل شب معراج و نور

                     قاصدک ها بی سرانجام

                                                    کوچه ها بن بست

                                                     ***

                                   اینجا خلاء است...

                                                       خلاء عشق...

                                                                    خلاء خدا... 

آيا تاريخ از قبل نوشته شده يا ما مينويسيمش؟

اگه داستان"او بايد"رو خونده باشيد،متوجه يك جبر در زندگي فرد مذكور خواهيد شد.و حالا اگر ميخواي بگي "نه جبرو قبول ندارم"پس چرا زندگي انسان ها در كتب الهي پيش بيني شده؟حالا حتمآ ميخواين بگين "نه اينا سنت هاي الهي هستند كه ذكر شده"،اما بازم نه! به نظر من قرار بوده كه من مثلآ مسلمان باشم،او مسيحي و...! اگر نه اين كه سنت ها را كه ما گوييم با گام ما فعال مي شود و سپس خدا اين سنت را بر ما جاري ميكند. بايد گفت گاهي اوقات نا خواسته فعال ميشوند،بدون آنكه تو بخواهي.مثلآ: اين كه من در ايران زندگي مي كنم و تنها به اين دليل از امكانات زيادي به دليل جهان سومي بودن محرومم. بدون خواسته ي من،تو،او،هزاران نفر داغ دار ميشوند به دليل امن نبودن جاده ها. و حالا سوالي ديگر مطرح ميشود: 

آيا ما محصور زمان و مكان خود هستيم؟

چه تفاوتي بين آن دو است؟

ساعت ۸:۱۵ صبح بود‌‌ . اداره دیر شده بود . کت شلوار سیامو همراه با پیرهن سفیدم تنم کردم.هنوز دکمه های پیرهنم باز بود.صبحانه رو برای اینکه دیر شده بود مثل ساندویچ تو دستم گرفته بودم و همون  کفش پوشیدن برام مشکل می ساخت با این حال در حین راه رفتن لقمه ای بهش می زدم. با عجله خودمو به ماشین رسوندم  و شروع به حرکت کردم.هوا بارونی بود و مه شدیدی جاده رو گرفته بود طوری که چشم چشمو نمیدید.سرعت ماشین روی ۴۰ الی ۵۰  بود اما دوست داشتم بیشتر باشه چون دیرم شده بود.توفکر اداره و مدیر بودم که چه بهونه ای بیارم تو فکر حسینی بودم که از دیر آمدنم واسه خودش سو ء استفاده میکنه.که ناگهان یک شیء سیاه و محکم با ماشینم برخورد کرد خشکم زد (این چی بود دیگه)ماشین وایستاد پایین رفتم پسر بچه ای دبیرستانی دو متر جلو تر از ماشین افتاده بود.چشاش به آسمون زل زده بودبدون هیچ حرکتی.تکونش دادم اما فایده ای نداشت اون مرده بود .از شدت استرس از خواب پریدم.نفسی راحت کشیدم نزدیک ۲ دقیقه بی حرکت روی تخت نشسته بودم یه نگاه به ساعت روی تخت انداختم ساعت هنوز ۵:۳۰ بود پا شدم رفتم دستشویی و به سرم آب پاشیدم صورتمو تو آینه دیدیم آرامشم بیشتر شدکم کم از حال و هوای خواب لعنتی بیرون آمدم.صبحانمو با اشتهای کامل خوردم.می خواستم کت شلوار سیامو بپوشم اما ترجیح دادم سرمه ای رو تنم کنم .ماشینو روشن کردم. هوا آفتابی بودو خورشید روشن باخودم گفتم:این بار دیگه پیش مدیر رو سفیدم.تو همین فکرا بودم که ناگهان باپسر بچه ای حدود ۱۷ ساله تصادف کردم.

   به هر سو که مینگریست میله ها و دیوار های زندان را در حصار خود می یافت.نگهبان سایه به سایه شب و روز او را می پایید. و نمی گذاشت حتی ذره ای پایش را خطا بگذارد.

   اما گذر زمان طولانی باعث شد دیوارها جزئی از زندگی او بشوند و نگهبان تنها یاورش. چرا که او را با قواعد زندگی در زندان آشنا می کرد. رهایی برایش  یک امر مجهول و دور از ذهن خوانده می شد.

   تا اینکه پس از سالیان سال برایش ملاقاتی از شهر پشت دیوار ها آمد.ملاقاتی که قبلا"هم سلولی خودش بود شگفت زده و خوشحال به او مینگریست دیگر نمی توانست صبر کند.با صدایی نخراشیده و آرام به او گفت:دلم برایت تنگ شده بود.با دنیای اطرافت چه می کنی؟ برایم بگو!!!

   با نگاهی غرور انگیز از شهر پشت دیوارها سخن می گفت.از خورشید بدون خط کشی!!!ستاره های لالایی خوان!!! و کافه ای که شب ها شادی به ارمغان می آورد!!! از رهایی, از آزادی که طبق گفته ی خودش "با هیچ چیز عوضش نمیکنم".  اما دیوید تنها افسوس می خورد و در حالی که در دل آه میکشید لبخندی ظاهری بر لبانش نقش بسته بود.رنگ و بوی آزادی به مشامش می خورد اما او را نمیدید. با خودش میگفت یعنی میشود؟؟؟؟؟

   ملاقاتی رفت و او تنها ماند ستاره ای را در سقف نمی یافت.تنها حظور نگهبان را حس می کرد.اما این بار نه به چشم یاور بلکه به چشم یک جلاد به او مینگریست دیوار ها را نه به عنوان بخشی از زندگی بلکه اجباری در برابر آزادی می دانست.زندان گلویش را می فشرد.تنها به فکر رهایی بود رهایی که سال ها گمش کرده بود.حرف های جو خواب را از چشمانش ربوده بود.

   تا اینکه فردا لباس مورد علاقه ی خود را که دنی برایش روز تولد خریده بود در اداره پوشید و مدیر با دیدن آن لباس به نظر او مسخره اخراجش کرد.او اخراج شد اما خوشحال بود  چون دیگر رها شده بود. 

{نگهبان ذهنت. میله ها و دیوار ها هم نگاه دیگران} 

 داشت تو ذهنش به ياد مي آورد موقعي كه اولين بار با هم رفته بودن بيرون هوا باروني بود داريوش كتشو داد به يلدا تا سردش نشه.پدر يلدا استاد دانشگاه بود داريوش با يلدا تو خونه ي استادش آشنا شد.همه چيز خوب پيش مي رفت.تا اينكه يلدا تو يك مهمونيه بزرگ كه جشن سالگرد استاد خزائي و خانومشون بود بهش ميوه تعارف نكرد.

 فقط مي تونستم آمبولانسو ببينم كه آژير كشان مي رفت.و مردمي كه مي گفتن خدا بهش رحم كنه...........